Voorjaar

Ondanks de sneeuw, ondanks het ijs op de sloten, ondanks de rijp op het gras, ondanks de bijtende wind: het voorjaar laat van zich horen. De ooievaars klepperen, de mezen rukken op in paartjes in plaats van in groepsverband, de grote lijster is terug in de wei bij de paarden. Er zitten groene uitlopers aan de sering, de rozen maken blaadjes, de brandnetels steken hun kopjes op en een voorzichtig eerste speenkruidje staat al in bloei. Muggen dansen in de zon. Om lyrisch van te worden. Daarom vandaag het prachtige gedicht van Rutger Kopland, dat in zijn bundel Alles op de fiets uit 1970 staat:

Jonge Sla

Alles kan ik verdragen,
het verdorren van bonen,
stervende bloemen, het hoekje
aardappelen, kan ik met droge ogen
zien rooien, daar ben ik
werkelijk hard in.
Maar jonge sla in september,
net geplant, slap nog,
in vochtige bedjes, nee.

Tenslotte zijn jonge slaplantjes en al dat andere prille groen in het voorjaar wat mij betreft net zo ontroerend.

Shitake in de soep

Om calcium op te nemen heb je vitamine D nodig. Dat zit in zalm, tonijn, oesters, haring en.... shitake paddestoeltjes. Dat laatste wist ik niet, maar is zeer welkom. Wij eten graag risotto met paddestoelen, om maar wat te noemen. Je kunt de shitakes ook heel goed in een misosoepje doen.


Miso soepje

Nodig: 60 gram tofu in blokjes, 6 shitakes in reepjes, 1 dunne prei, handje wakame algen, wat zeewier, 4 tot 5 lepels misopasta, water.

Bereiding: doe wier en algen in 80 cl water en laat ze een stief kwartiertje weken. Snijd alles dan aan dunne reepjes. Kuis de prei, verwijder harde en donkergroene delen en snijd de rest in ringetjes. Los de miso op in het weekwater van de algen en wier. Breng de misobouillon met nog wat water tegen de kook aan, kiep er prei, algen, wier, paddenstoelen en tofublokjes in, laat een paar minuten tegen de kook aan pruttelen. Direct opdienen in voorverwarmde kommetjes. Ik doe er graag een druppel citroensap bij, maar dat is iets persoonlijks, dat hoeft niet.

Romeinse moestuin

Ik zit een boek te lezen over de tuinen van Pompei. Niet alleen de geschilderde, maar ook de opgegraven tuinen. Over het landschap om het stadje heen, over de landerijen, de villae, en de planten. Er staan natuurlijk prachtige platen in van de muurschilderingen, het gereconstrueerde landschap, de bomen, het water, de parktuin, de siertuin en de moestuin. Je begrijpt nog eens goed hoe de Romeinen in hun hart buitenmensen waren met een grote liefde voor de natuur, al dan niet met mate of sterk aangepast aan hun ideaalbeeld. Met in Pompei de Vesuvius op de achtergrond. Hadden ze enig idee dat de vruchtbare hellingen een onzekere voedingsbodem zouden blijken?
Dit alles ter voorbereiding op de lezing die ik komende zondag in Kasteel Groeneveld in Baarn ga houden, over het Vermakelijk Landleven. Begint om half twee. Welkom!
wwww.kasteelgroeneveld.nl

Kalk - 2

Wat betreft de sterke botjes: ook fruit kan de nodige calcium bevatten. Eet dus vooral abrikozen (80 mg per 100 gram), vijgen (60 mg per 100 gram) citroen (50 mg per 100 gram), frambozen, aardbeien, kruisbessen, kiwi, mandarijnen, sinaasappels (40 mg per 100 gram), bramen (30 mg per 100 gram) ananas, kersen, grapefruit en papaya (20 mg per 100 gram).
Gedroogd fruit mag ook, bijvoorbeeld dadels, met 70 mg per 100 gram, rozijnen en met 40 mg per 100 gram.
Ooit een betere reden gevonden om aan het fruit te gaan? Er zit natuurlijk nog veel meer gezonds in, dat spreekt.

Eten met een Reden! - slot

Gisteravond, een meer dan uitverkochte Zindering, het restaurant van de Utrechtse Stadsschouwburg. Presentator Greg Nottrot laveerde zijn gasten handig tussen de gerechten door. Chretien Breukers, lid van het Utrechtse Dichtersgilde, lardeerde het menu met zijn gedichten. Anton Haverkort , Plantresearch WUR, vertelde over de genen en de ziel van de pieper, en ik mocht over de voedselcrises vertellen. En eigenlijk vonden we de obesitasproblemen ook een vorm van crisis in de voeding. Al zie ik dat meer als heel veel individuele crisisjes samengebald in een grote obesitascrisis. Want waarom eten mensen die geen honger hebben? Ik herinnerde me het verhaal van een Amerikaanse student in Leiden, jaren zeventig, die schrok tijdens een vakantie thuis bij zijn familie. Die hadden zich inmiddels aangeleerd om na het boodschappen doen voor het avondeten twee of drie hamburgers met friet en cola te consumeren. Om daarna thuis te gaan koken voor het avondmaal. Een complete collectie calorieen als tussendoortje. Je moet er niet aan denken.
De sfeer was goed, het eten zeer smakelijk - ondanks het crisisthema, maar dat werd ruim geinterpreteerd. Vooral de schelvis met kruidige biet met walnoten, bladpeterselie en grapefruit was heel lekker. Ook wel heel erg vrijdag.

Een prachtig initatief van de Zindering, dit Eten met een Reden, waarbij steeds een schilderij centraal staat. Er volgen er nog twee, het laatste avondmaal en futuristisch eten. Misschien is er nog plaats?